Moerman Philip

Moerman Philip ( geboren in 1961 ) beeldend kunstenaar is al lang artistiek bezig.
Reeds van kleins af was hij graag bezig met tekenen en knutselen.
Zijn ouders schreven hem, op aanraden van zijn schoolleraar plastische kunsten, dan ook in aan de academie van Kortrijk.
Op latere leeftijd lag hij aan de basis bij het oprichten van een kunstkring te Heule.
Daar werden alle aspecten van de schilderkunst één voor één bespeeld.
De rode draad doorgeen de thema’s van zijn werken zijn tot op heden het figuratieve, gezien zijn liefde voor mensen en dieren.
Zijn werken in olieverf, aquarel en pastel waren reeds thema van talrijke exposities.
In deze kunstkring werd voor het eerst geproefd van de driedimensionale kunst, namelijk het maken van een reuzenpop die moest figureren in een stoet te Heule.
Dit werd een kennismaking die later gezien niet onopgemerkt voorbij zou gaan.
Als zoon van een gerenommeerd juwelier werd het driedimentineele hem als het ware met de paplepel ingegeven.
Enkele jaren later schreef Philip zich in aan de academie van Harelbeke ( en later Menen ) en leerde in de klas van Bart De Zutter, een gerenommeerd kunstenaar, alle technieken voor het maken van een beeld.
Na deze studieperiode vestigde hij zich in zijn eigen atelier op grensgebied Kortrijk-Harelbeke.
Al snel bleek dat hij nog een aantal belangrijke toetsen van het kunstspel moest bespelen, namelijk het maken van siliconemallen dit gekoppeld aan de techniek van het bronsgieten.
Dit werd aangeleerd bij vrienden kunstenaars ( Irenee Duriez, Laurant Geers, Francis Deltour ) die reeds hun sporen verdienden. Het beeldhouwen in steen ( marmer ) werd aangeleerd door Isidor Goodiris. Om deze techniek te perfectioneren en te praktiseren wordt naar goede gewoonte jaarlijks naar italie gereist ( Massa di Carrara ).
Dit waren de noodzakelijke schakels die nog ontbraken om zijn artistieke vrijheid compleet te maken.
Heden wordt wekelijks getekend naar levend model in Kunstkring " Het Palletje ".
In zijn nieuw atelier te Moorsele bruist het van de activiteit. Bij het boetseren word zo veel mogelijk naar levend model gewerkt teneinde de anatomie van het menselijke lichaam volledig te beheersen en te perfectioneren.
Zijn ideeën ontstaan soms in een flits (meestal s’nachts) en kunnen niet worden losgelaten te ze door een eenvoudige schets worden vastgelegd.
Deze schetsen worden in een grootte map bewaard en nu en dan bekeken.
Het eigenaardige is dat die schetsen soms na verloop van tijd anders geïnterpreteerd worden of samengesmolten met andere ideeën.
Eenmaal beslist, wordt het idee uitgewerkt en wordt het volledige proces dat moet doorlopen worden om tot het uiteindelijke beeld te komen, van A tot Z uitgestippeld ( in welke materie zal gewerkt worden, hoe zal de constructie gelast worden die nodig is als drager voor het beeld, welke soorten van mallen zullen gebruikt worden, hoe en waar zullen deze mallen opengaan , enz...? ).
En dan als laatste zeker niet te vergeten, hoe ga ik het beeld opstellen (presenteren)?
Dit laatste vind hij persoonlijk een heel belangrijke schakel van het geheel.
En na soms maanden van broeden en werken in gedachte komt het eigenlijke boetseren.
Hij ziet het als een spel met de materie waarin hij de grenzen van die materie gaat ontdekken door er mee te werken en te experimenteren. Dit kan soms een dure leerschool zijn ( investeren door vallen en opstaan noemt mijn vader dat ).
Het boetseren en de volledige behandeling is een spel tussen hem en de klei,
het water, het gips, de boetseerwas, het brons, het marmer enz…
Het is een spel van geven en nemen, een stap vooruit een stap achteruit.
Zijn geduld en creativiteit resulteren in levensechte realistische beelden en schilderijen van mensen en dieren waarin gevoel voor detail en uitdrukking een belangrijke rol spelen.
In zijn kleinere beelden wordt geëxperimenteerd met soms onrealistische combinaties, waarin tijdsfenomenen en emoties gesymboliseerd worden.